Afhankelijk zijn – het blijft een uitdaging. Het haalt soms het kwetsbare kind in mij naar boven. Plots ben ik weer die kleuter. Ik kan praten, ik kan lopen, maar voor veel dingen heb ik hulp nodig. En dat schuurt.

Natuurlijk, gaandeweg herover ik stukjes zelfstandigheid. Zelf mijn brood smeren. Weer leren koken. Ontdekken hoe ik een stofzuiger hanteer of een wc schoonmaak. Hoe ik mijn administratie kan doen en zelfstandig op pad kan gaan. In het doen valt er veel terug te winnen.

Maar in het `zijn`? Daar begint de echte zoektocht.

Ik voelde het heel scherp toen ik aan iemands arm liep. Opeens voelde ik me klein. Afhankelijk en onmachtig. Ik moest mezelf toespreken: “Ik bén een volwassen vrouw. Ik kies of ik me kleiner maak en voel of niet.” En ja, het helpt. Ook letterlijk: zelf een arm pakken, of vragen of ik mag inhaken. Dat verschil in regie doet ertoe.

Zelfs woorden zijn belangrijk. Zit er drama in hoe ik iets vertel? Dan hoor ik het kind in mij nog fluisteren: bang voor afwijzing, bang om niet mee te tellen.

Ik herken dat ook in autoritjes naar bijeenkomsten. In het begin vond ik dat lastig, afhankelijk zijn van een lift, me kleiner voelen, soms zelfs jaloers op de bestuurder. Inmiddels waardeer ik die ritten. Goede gesprekken onderweg, onverwachte connectie. Maar het blijft oppassen. Als er ineens voor mijn neus wordt overlegd wie “Karin” meeneemt, voel ik me direct een pakketje. “Wie neemt pakketje Karin mee?” grap ik dan maar.

Zelfspot helpt. Maar onder die grap zit iets kwetsbaars.

Afhankelijk zijn vraagt iets van ons. Zacht zijn voor het kind in ons. En stevig blijven staan als volwassen vrouw of man.