'Al weken sta ik ’s morgens op met vermoeidheid. Het knaagt. Onder die moeheid zit iets groters: onvrede. Het gevoel vast te zitten in een bestaan dat beperkt is door mijn visuele handicap.

Vroeger toen ik nog kon zien zou ik er gewoon op uit zijn gegaan. Naar een terras, een museum, een andere stad. Nu kan dat ook, maar elk uitje kost planning, moed en energie. En met een zintuig minder is die energie snel op. Het dagelijkse kost al zoveel meer. En dus voelt mijn wereld soms als een kooi.

De vraag is dan: moet ik die kooi anders inrichten, er anders naar kijken, iemand uitnodigen? Of is het simpelweg een kwestie van toelaten dat het knelt. Erkennen dat ik baal, verdriet heb, boos ben op mijn lot. Toelaten. Het blijft een worsteling.

Mijn oude mechanisme van weerstand steekt direct de kop op. Ik relativeer, wijs mezelf terecht, vergelijk me met mensen die het zwaarder hebben. Ik hou vol dat ik het ‘goed voor elkaar’ heb. Maar ondertussen stuiter ik in de diepte heen en weer tussen verlangen en beperking. Zolang ik dat niet écht voel, blijft er iets onrustig bewegen in mij.

Levend verlies werkt zo. Het is nooit klaar. Soms laait het weer op en vraagt het om aandacht. Niet met je hoofd, maar met je hart. Durven luisteren naar dat diepere gesprek met jezelf. Alleen dan stopt het stuiteren.

Tijdens een wandeling met mijn hond zie ik hoe het contrast me steeds wordt ingepeperd. Iemand rent voorbij, twee fietsers praten gezellig, mensen bewonderen een uitzicht dat ik niet kan zien. Ik hoor geluiden in de sloot en wil weten of het jonge zwaantjes zijn. Enthousiast vertellen mensen over hun vakantie. Alles confronteert me met wat ik mis.

Natuurlijk weet ik dat ik mezelf kan toespreken: kijk naar wat je wél hebt. Wil wat er is. En soms helpt dat. Maar niet altijd. Soms is er gewoon pijn en lijden. Verlangen naar wat anderen wel kunnen en ik niet. En soms is dat simpelweg te veel.

Maar zodra ik mezelf toesta dat het te veel mag zijn, is het ergste voorbij. Dan lost het innerlijke verzet op. De feiten veranderen niet – mijn leven blijft zoals het is. Maar mijn strijd ertegen wordt zachter. En dat maakt verschil.