Wie slechtziend of blind wordt komt veel rare dingen tegen. Ik wil iedereen die dit meemaakt een hart onder de riem steken.

Het is niet raar om het moeilijk te vinden dat je hulpmiddelen nodig hebt. Het is niet raar dat je het vervelend vindt om in vertrouwd gezelschap voor het eerst met een blindenstok rond te lopen, en daarbij vragende blikken of opmerkingen te krijgen. Het is niet raar dat je je een mislukkeling voelt als je maar niet kunt voldoen aan het ideaalbeeld van de „goed aangepaste gehandicapte“. Het is ook niet raar dat je opstandig wordt van al die goedbedoelde maar misplaatste complimenten: “wat knap van je.” Alsof je een kind bent.

Dit is allemaal niet raar. Want als je op volwassen leeftijd slechtziend wordt, verandert je hele wereld. Plotseling ben je niet meer wie je was. Je hoort er niet meer vanzelfsprekend bij, maar opeens bij een andere groep: gehandicapten. Dat voelt vreemd. Die wereld leek altijd die van anderen, een wereld met onbegrijpelijke termen als gidslijn en maatschappelijk blind. Een wereld vol hulpverleners, regelingen en hulpmiddelen waar je nog nooit van had gehoord. Zij praten erover alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ondertussen moet jij van alles beslissen en kiezen. Maar vaak is het geen echte keuze. Je kiest niet voor een schermlezer omdat het leuk is. Of voor een blindenstok omdat je die mooi vindt. En al helemaal niet voor uitval uit je werk, omdat je zogenaamd liever zou luieren of een uitkering aanvragen.

Het is dus niet raar dat je heen en weer geslingerd wordt tussen boosheid en onzekerheid over wat je overkomt of hoe je wordt behandeld, en de poging om grip te krijgen op vanzelfsprekende dingen die niet meer vanzelf gaan. Boodschappen doen, je administratie bijhouden of je sociale media gebruiken: ineens zijn dat ingewikkelde taken. Het is niet raar dat je doodmoe bent na een ogenschijnlijk gewone dag. En het is ook niet raar dat je dit allemaal verwarrend, ontregelend en soms ronduit verschrikkelijk vindt.

Lastig is wel dat veel mensen niet beseffen wat je doormaakt. Gelukkig zijn er ook mensen die begrijpen dat het zwaar is. Zij komen niet meteen met adviezen, maar luisteren. Ze erkennen dat het raar, verwarrend en moeilijk is, en dat je elke dag al je energie nodig hebt om te blijven functioneren.